Installatie met een 40 meter lange doek en een gedicht onderzoekt de spanning tussen zichtbaar en onzichtbaar. Het inpakken is geen verbergen, maar vertragen en doseren van wat getoond wordt.
Het werk maakt de link met verlies en met onzichtbare ziekte: verdwijnende activiteiten en rouw om wat niet meer vanzelfsprekend is.
Dat inpakken roept vragen op. Wat gebeurt er met iets wanneer het niet volledig zichtbaar is? Wat blijft aanwezig, ook wanneer het wordt afgedekt? En wat verschuift er in de blik van de toeschouwer?
In mijn praktijk als coach zie ik hoe werk en identiteit opnieuw vorm krijgen.
In mijn werk als coach, supervisor en begeleider in terug-naar-werktrajecten ontmoet ik vaak mensen die leven met wat niet zichtbaar is. Niet zozeer het symptoom staat centraal, maar de manier waarop het leven zich herorganiseert: energie die anders verdeeld wordt, activiteiten die wegvallen, en het voortdurende zoeken naar een nieuw evenwicht.
Onzichtbare ziekte vraagt vaak een voortdurende vertaalslag tussen wat iemand ervaart en wat de omgeving ziet.
In dat proces gaat het zelden enkel over terugkeren naar hoe het was. Het gaat over wat niet meer gedaan wordt, en wat daardoor opnieuw vorm moet krijgen.
Meer beeldmateriaal op Instagram: @ingevanheule.art
Write a comment